ماسک رو انقدر کشیده بودم بالا که کامل تا زیر چشم هام بگیره ، لباسی پوشیده بودم که تاحالا منو با این تیپ ندیده بود ، هنوز خیلی دور بودم اما میتونستم توی گالری رو ببینم ، از ی خیابون باید رد می شدم تا به گالری برسم، مسیر من به اجبار اون سمت بود ، من حتی نمی خواستم از خیابون رد بشم، هنوز به خیابون نرسیده بودم که به خودم اومدم، انگار منو دیده بود ،پشت شیشه گالری ایستاده بود و نگاهم می کرد، با خودم میگفتم امکان نداره منو شناخته باشه اصلا امکان نداره !...اما اون ایستاده بود و به این سمت خیابون و به من زل زده بود...با هر قدم نزدیک شدن به سمت خیابون نگاهش می کردم، طرز ایستادنش،ریشش، لباسش و خودمو گول میزدم که منو نشناخته...و قلبم ...قلبم هنوز با دیدنش مچاله و تنگ میشه...با تند زدنش بهم يادآوری میکنه که همچنان جریانی از "او" درونم زنده ست...،نگاهمو ازش دزدیدم و به سمت چپ حرکت کردم ...

کاش برمی گشتم به یکسال پیش...

گاهی دلم میخواد همش ی خواب باشه و بیدار بشم و ببینم توی این خونه نیستم... +من آدم اینجا نبودم... بشنو

حدود ی سال که خودمو از تمام دورهمی ها و رفت و آمد ها دور کردم... هربار هم به ی بهانه نرفتم ، ی سال هست که حس میکنم دیگه اصلا حوصله آدم ها رو ندارم، از تنها بودن و سکوت لذت میبرم، حوصله حرف زدن ندارم حتی حوصله شنیدن هم ندارم، خیلی زودتر از قبل اشک میریزم... توی محل کار اما ی دختر اکتیو و فعالم که تمام انرژیشو میزاره، اما همینکه از در مرکز خارج میشم و به سمت خونه میام...دوباره همون دختر ابری و بارونی ام...+من نیاز به تراپی دارم میدونم، اما اگه دیوونه ترم نکنه..+ی سال فقط پیاده روی کردم و این اواخر تونستم یکم کوه برم، این برای منی که هرماه حداقل یکبار کوه میرفت یعنی افسردگی کامل.

باید یک نامه از اداره ورزش بگیرم و متوجه شدم کسی که قراره نامه رو بهم بده همون پسری که یکبار باهاش بحث کردم و سر همین بحث کردن دیگه به زور بینمون احوال پرسی بود :) ...

+برم بگه بح بح سلام :))